www.prosvasi-amea.gov.gr

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ



Πολυάριθμες στο διαδίκτυο  οι  διθυραμβικές αναφορές στον Έλληνα ιεραπόστολο  καρδιολόγο  παιδιατρικής  που μέσα από τα μαγικά του χέρια, δέκα πέντε χιλιάδες άρρωστες  καρδούλες άπορων παιδιών του κόσμου βρήκαν την υγειά τους για να συνεχίσουν το ταξίδι…

Πάνε πολλά χρόνια τώρα που  από το μετερίζι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ  δεν κρύψαμε την συγκίνησή ,την ευγνωμοσύνη  αλλά και την υπερηφάνεια μας  για τον Έλληνα -Άνθρωπο -Επιστήμονα ,εντολοδόχο του Θεού  να σώζει  αφιλοκερδώς  χιλιάδες φτωχά παιδιά σε όλον τον κόσμο .

Τώρα  πλέον δεν χρειάζεται συστάσεις  από εμάς  ο  γνωστός  ανά την υφήλιο
Αυξέντιος Καλανγκός .

Όλη η Ελλάδα σήμερα  γνωρίζει πως αυτός ο ανθρώπινος θησαυρός
  είναι εδώ στην χώρα του  ,όχι για ταξιδάκι αναψυχής, αλλά  για να υπογράψει

 ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
``````````````````````````````````````````````````````````````



 
Αυξέντιος Καλανγκός: ο καρδιοχειρουργός που έχει σώσει χιλιάδες άπορα παιδιά συνεργάζεται με το “Αγία Σοφία”!

Τι συμφώνησε με τον Διοικητή του Νοσοκομείου Παίδων, ο αποκαλούμενος και ως «Ιεραπόστολος της Ιατρικής».

Ο καρδιοχειρουργός με τις 15.000 επεμβάσεις, ο άνθρωπος που δεν δίνει σημασία σε τίτλους και αξιώματα, ο αποκαλούμενος ως «ιεραπόστολος της Ιατρικής» αφού έχει σώσει χιλιάδες άπορα παδιά, Αυξέντιος Καλαγκός,
συμφώνησε να παρέχει τις υπηρεσίες και στο μοναδικό δημόσιο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Τμήμα στην Ελλάδα.

Όρος για αυτήν την σημαντική προσφορά τους, να παρέχει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του στους μικρούς ασθενείς, που κινδυνεύουν να χάσουν την ζωή τους, από νοσήματα της καρδιάς.
Την συνεργασία τους, ανακοίνωσε το Νοσοκομείο Παίδων, αναφέροντας ότι υπεγράφη, στην Αθήνα, Μνημόνιο Συνεργασίας του Νοσοκομείου Παίδων και του Αυξέντιου Καλανγκού.
«Πρόκειται για μια συνεργασία που θα αποτελέσει «σταθμό» στο χώρο της Δημόσιας Υγείας καθώς ο διεθνούς φήμης Καθηγητής κ. Αυξέντιος Καλαγκός (sic) με την υψηλή επιστημονική κατάρτιση και κύρος που διαθέτει, αλλά και με το διεθνές ανθρωπιστικό του έργο, θα συμβάλλει ιδιαίτερα στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών του μοναδικού στην Ελλάδα Παιδοκαρδιοχειρουργικού Τμήματος που λειτουργεί στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων «Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ», προσφέροντας αφιλοκερδώς τις ιατρικές υπηρεσίες του», αναφέρει η ανακοίνωση.

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Δικοί μας -Κορυφαίοι στα ξένα...



Σίγουρα δεν είναι ο μόνος.
Σίγουρα δεν μας περισσεύει ούτε ο Λάκων (πατριώτης μου)Θοδωρής Καλλιφατίδης,ούτε κανένας άλλος  διακεκριμένος περιώνυμος  Έλληνας  από όλους  αυτούς τους εκλεκτούς που διαπρέπουν  σε όλους τους τομείς  και αναγνωρίζονται ανά την υφήλιο για τα έργα τους και την συμβολή τους στην πολιτισμική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Τι είναι όμως εκείνο που λείπει από την γενέτειρα Πατρίδα  και δεν μπορεί να κρατήσει ισχυρό τον ομφάλιο λώρο που την δένει με τα παιδιά της;;;;

----Μη βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε ( επιεικώς)την ταπεινότητά μου αφελή. Είναι εύκολο να σκεφτούμε δυο-τρεις χιλιοειπωμένους λόγους και να κλείσουμε την συζήτηση.
Θέλει  όμως ψάξιμο σε βάθος η ουσία για να αναδείξει την αιτία .

υγ :  ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΛΘΕ  ΤΟ 2018 
ας το βιώσουμε ας ,το μοιραστούμε  σαν άνθρωποι μ' έναν τουλάχιστο κοινό παρανομαστή .Την ευλογημένη  γενέτειρα Πατρίδα .
`````````````````````````````````````````````````````````````````````

Ο κορυφαίος εν ζωή συγγραφέας στη Σουηδία

 

Ο Θοδωρής Καλλιφατίδης είναι μυθιστοριογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Έχει χαρακτηριστεί ως ο κορυφαίος εν ζωή συγγραφέας στη Σουηδία και ένας από τους μεγαλύτερους Σουηδούς διανοούμενους. Διετέλεσε Διευθυντής της Σουηδικής Τηλεόρασης και το 1995 το σουηδικό κράτος του ανέθεσε την εκφώνηση του πανηγυρικού λόγου της εθνικής του εορτής.

Γεννήθηκε στους Μολάους της Λακωνίας το 1938. Ο πατέρας του, Δημήτριος Καλλιφατίδης, ήταν δάσκαλος με καταγωγή από τον Πόντο, ενώ η μητέρα του, Αντωνία Κυριαζάκου καταγόταν από τους Μολάους. Ο Εμφύλιος θα αναγκάσει την οικογένειά του να εγκαταλείψει τους Μολάους για να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1946, όπου φοίτησε στο 5ο γυμνάσιο αρρένων. Στη συνέχεια, σπούδασε στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, το 1964 μετανάστευσε στη Σουηδία, όπου μέχρι σήμερα διαμένει.

Αρχικά συνάντησε πολλές δυσκολίες και για να επιβιώσει έκανε και διάφορες δουλειές. Όπως έχει αναφέρει χαρακτηριστικά: «Και εγώ στη Σουηδία είμαι ξένος εδώ και 47 χρόνια (…). Όταν κάποτε με απέλυσαν από εκεί που έπλενα πιάτα με την κατηγορία ότι είχα κλέψει κάτι από το ταμείο (δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό), διαπίστωσα προς μεγάλη μου έκπληξη ότι δεν υπήρξε έστω ένας να πει “μα καλά, πώς είστε τόσο βέβαιοι ότι αυτός είναι ο κλέφτης;”. Η απάντηση ήταν απλή. Δεν ήταν τόσο το ότι ήμουν ξένος αλλά το ότι ήμουν ο μόνος πιο ξένος, γιατί μόλις είχα αρχίσει να δουλεύω. Οι άλλοι είχαν τακτοποιηθεί κάπως, είχαν κάνει φιλίες κτλ. Εγώ, που μπήκα τελευταίος στη δουλειά, αυτομάτως ήμουν και ο ένοχος».

Έξι χρόνια μετά την άφιξή του στη Σουηδία είχε μάθει τα Σουηδικά τόσο καλά ώστε εκδίδει τα πρώτα του βιβλία στη σουηδική γλώσσα, που αγκαλιάστηκαν θερμά από το αναγνωστικό κοινό και δημιούργησαν αίσθηση. Έκτοτε έχει εκδώσει 40 βιβλία στα Σουηδικά, δεκαοκτώ από τα οποία κυκλοφορούν και στα Ελληνικά. Τελευταίο είναι το αυτοβιογραφικό «Μια Ζωή ακόμα», το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.

Σπούδασε από το 1969 ως το 1972 φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, όπου αργότερα έγινε καθηγητής. Από το 1972 ως το 1976 υπήρξε διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Bonniers Litterära Magasin.

Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε στα 1969 με μια ποιητική συλλογή, έγινε όμως γνωστός μέσα από τα μυθιστορήματά του. Τα πρώτα πεζογραφήματά του τα έχει γράψει στα σουηδικά (1980 Αγάπη, 1981 Δούλοι κι αφέντες, 1987 Ο έκπτωτος άγγελος κ.ά.), ενώ αργότερα έγραψε κάποια έργα πρώτα στα ελληνικά (1994 Τιμάνδρα, 1997, Ποια είναι η Γαβριέλα Όρλοβα, 1998 Οι εφτά ώρες στον Παράδεισο κ.ά.). Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, ταξιδιωτικά δοκίμια, θεατρικά έργα. Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο (ανάμεσά τους το Με λένε Στέλιο, μεταφορά μυθιστορήματός του) και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Kärleken (1980). Έχει επίσης μεταφράσει Έλληνες συγγραφείς στα σουηδικά και το αντίστροφο.

Στα έργα του περιγράφει τις συνθήκες ζωής των μεταναστών στη Σουηδία αλλά και μέσα από αυτοβιογραφικά στοιχεία αναφέρεται στη ζωή στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ’30 και του ’40, συχνά με σατιρικό τρόπο. Σε άλλα μυθιστορήματά του η αφήγηση είναι πολυεστιακή (προσεγγίζει δηλαδή το θέμα του μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες και πρόσωπα) και έχει μια φιλοσοφική διάθεση και διάσταση.

Έχει τιμηθεί με σημαντικά διεθνή βραβεία για το έργο του, όπως το Μέγα Βραβείο Μυθιστορήματος στη Σουηδία (1981), το Βραβείο Σουηδικής Ακαδημίας (1989), το Βραβείο Τιμής της Στοκχόλμης (1992) και το Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Μαρτυρίας-Βιογραφίας-Χρονικού και ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας (2013), ενώ τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες.

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Η Τέχνη και νεκρούς ανασταίνει.



Δεν είναι μύθος. Είναι μια ασύλληπτη δραματική  ανθρώπινη  Ελληνική  Ιστορία που διαδραματίστηκε στον  χώρο  της Τέχνης  στην  Αθήνα (  1851 –  1938)  

 Κορυφαία η δύναμη της Τέχνης ,ανέστησε και  κράτησε για πάντα στην αγκαλιά της  τον άξιο εκφραστή της και υπέροχο δημιουργό .
 Δεν τον παρεχώρησε  στην Ιστορία να τον καταχωρήσει ως ένα δυστυχισμένο άρρωστο άτομο, θύμα μιας  κοινωνίας που την καταπλάκωνε η μαυρίλα του στίγματος  της διαφορετικότητας .
 

Απεναντίας τον έστεψε  μ’ ένα  άστρο  λαμπερό που θα λάμπει  για πάντα  στο στερέωμα  της  Ελληνικής πολιτισμική  μας κληρονομιάς.
```````````````````````````````````````
```````````````````````````````````````````````

η τελευταία του φωτο στο σπίτι-εργαστήρι του, στην οδό Δαφνομήλη 35


Aπό Δημήτρης Τριάντος

Η περίπτωση του κορυφαίου μας γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά είναι μοναδική και άκρως διδακτική. Έχει ήδη φτιάξει το αριστούργημα του την "Κοιμωμένη" του στο Α’ Νεκροταφείο, μόλις στα 24 του, όταν εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της ψυχικής του ασθένειας πιθανώς κάποια ερωτική απογοήτευση σε συνδυασμό με κληρονομική προδιάθεση.


Η αυταρχική μάνα του θεωρεί ότι αυτή που τον τρελαίνει είναι η γλυπτική, ενώ συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Μόνο η γλυπτική θα μπορούσε να τον γλιτώσει, όπως φάνηκε αργότερα. Του απαγορεύει αυστηρά να ασκεί την τέχνη του. Τον πάνε στο εξωτερικό, αλλά δε βλέπει βελτίωση. Δέκα χρόνια βολοδέρνει στην Τήνο, αποπειράται να αυτοκτονήσει κι έπειτα τον κλείνουν για 16 χρόνια στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Εκεί, χωρίς φάρμακα, μέσα στη βρόμα, δεμένος με αλυσίδες, αποτρελαίνεται. Η προσωπικότητα του μεγάλου καλλιτέχνη αποδομείται εντελώς.


Όταν πεθαίνει ο πατέρας του, η μάνα του τον ξαναπαίρνει στην Τήνο, ενώ είναι πια 51 ετών. Η γριά συνεχίζει να του απαγορεύει κάθε επαφή με το μάρμαρο και τη γλυπτική. Έχει πετάξει ανάκατα τα έργα του στο υπόγειο που το έχει κλειδωμένο. Μερικές φορές τον πιάνει να φτιάχνει κάποια προπλάσματα κρυφά και του τα σπάει. Ο μπάρμπα-Γιάννης είναι ο τρελός του χωριού. Γίνεται νεροκουβαλητής, οι χωριανοί του δίνουν τις κατσίκες τους να τις βοσκήσει, τα παιδιά τον κοροϊδεύουν κι αυτός τριγυρίζει κουρελής, μαζεύοντας από χάμω τις γόπες για να καπνίσει. Το βράδυ γυρίζει στο σπίτι του και κάθεται αμίλητος σε μια γωνιά, για να μην τον μαλώσει η γριά μάνα του. Η Αθήνα τον έχει ξεχάσει, το έργο του έχει τελειώσει πρόωρα.


Και γίνεται το θαύμα! Το 1916, η μάνα του πεθαίνει. Και τότε ο 65χρονος Γιαννούλης κάνει το απίστευτο. Δε χύνει σταγόνα δάκρυ, δεν ακολουθεί την κηδεία της, αλλά ανοίγει το υπόγειο και αρχίζει αμέσως να δουλεύει. Οι χωριανοί το θεωρούν ως την αναμενόμενη αντίδραση ενός τρελού, αλλά δεν είναι έτσι. Η καταπιεσμένη τέχνη του εκρήγνυται.


Μέσα σε λίγους μήνες έχει θεραπευτεί εντελώς. Η σμίλη του αρχίζει να βγάζει και πάλι αριστουργήματα, και μάλιστα με μια εντελώς νέα τεχνοτροπία. Το φαινόμενο μοναδικό. 40 χρόνια δε δούλεψε την τέχνη του, δεν ενημερώθηκε για τις εξελίξεις και ξαφνικά αναδύθηκε ένας ολοκαίνουριος καλλιτέχνης, σαν να φοιτούσε σε ένα δικό του εσωτερικό σχολείο. Από τα 65 του χρόνια ως τα 84 - που πέθανε σαν σήμερα το 1938- έφτιαξε μια ολόκληρη σειρά από αριστουργήματα. Η Αναπαυμένη, η Μήδεια, ο Οιδίπους κλπ. Πεθαίνοντας, συγκέντρωσε την αγάπη και τον σεβασμό ολόκληρης της Ελλάδας. Κι όλοι αναρωτιόντουσαν πόσα θα είχε κερδίσει η Ελληνική Τέχνη αν ο γλύπτης δεν είχε χάσει αυτά τα 40 πιο παραγωγικά χρόνια της ζωής του.


Ηθικό δίδαγμα: Αποβάλετε τους τοξικούς ανθρώπους από την ζωή σας και θα ξαναγεννηθείτε!